Hallo allemaal,

Zoals ik al eerder vandaag aangegeven had, was het gisteren voor Zuidafrikaanse begrippen een frisse dag. De dag dat we voor 3 dagen naar de Drakensbergen zouden gaan, om te gaan kamperen.

Nu staat kamperen zoals zij het bedoelden bij mij te boek als kreperen en dat werd maar weer eens pijnlijk duidelijk. Rond 15.30 uur kwamen we er aan met een bakkie en aanhangwagen vol spullen. De eerste nacht zouden we er met een mannetje of 11 zijn, de volgende dag met onze eigencluppie van 6. Het kampvuur ging aan, de gietijzeren pot met een stoofschotel ging op de kolen en het feest kon gaan beginnnen.

Ik had de fantasie om mijn matras en slaapzakgewoon in dit mooie landschap van bergen en oerbossen op het grasveld te gooien, maar de weergoden hadden iets anders in petto. Omstreeks 19.00 uur ging het me toch een partij regenen, wat resulteerde in hutje mutje in het donker de stoofschotel opsmikkelen en vroeg naar bed te gaan. Nee, niet onder de inmiddels bewolkte sterrenhemel, maar heel romantisch.......in het toiletgebouw, dat overigens redelijk schoon was. Het merendeel sliep buiten onder een afdak, maar aangezien ik een lichte slaper ben, verkoos ik solo ergens anders te gaan liggen. Het heeft de hele nacht gegoten.

Je moet je voorstellen dat we echt in the middle of nowhere zaten, zonder enige vorm van electriciteit. Dat is dus heel donker. Na in slaap gevallen te zijn, werd ik weer wakker. Ik prijsde mezelf gelukkig dat ik al geslapen had.....totdat ik mijn zaklantaarn aandeed en op mijn horloge keek: 23.00 uur. Oh nee! Sinds dat tijdstip heb ik het ieder uur zien worden en hoopte ik dat het toch maar snel licht werd. Hier is dat omstreeks 06.00 uur.

Niets is frustrerender om later te moeten constateren dat de anderen wél goed geslapen hebben. Er werd zelfs enigszins uitgeslapen. Nou ja, zeg! Licht brak ben ik aan de dag begonnen, mezelf verwijtend dat ik gewoon niet mee had moeten gaan. Al eerder had ik mijn bedenkingen; ik wilde eigenlijk liever mijn laatste 2 dagen op Campfire Safari's verblijven, ook al betekende dat zonder de andere kampbewoners. Ook wilde ik niet smerig van het kamperen terugkomen en in allerijl mijn spullen moeten pakken, zonder eerst fatsoenlijk te douchen.

Maar....ik had 's nachts al bekokstoofd dat ik best met die 4 anderen (zwagers met aanhang van Laetitia) terug naar Hoedspruit kon rijden en me dan kon laten ophalen door Brass. Zo gezegd, zo gedaan. Rond 15.00 uur was ik weer lekker op mijn honk. Ik heb nu geen stress meer voor morgen (douchen, inpakken en wegwezen om 12.30 uur voor mijn vlucht naar Jo'burg) en slaap heerlijk in mijn eigen rondawel. De rest komt morgenochtend terug en inmiddels heb ik gezelschap gekregen van Cathy en haar zoon Josh die hier 2 nachten zullen verblijven.

Na een korte onderbreking:

Diezelfde Cathy en Josh lieten me net weten een enorme grote spin gezien te hebben. Uit nieuwsgierigheid ga ik mee. Mijn afschuw verraadt me; ik ben nog steeds een klein beetje bang voor deze harige monsters, die hier in dit land soms bijzonder giftig zijn. Het is een andere variant van de baboon spider,die ik gisteren nog op mijn handen had. Deze ziet er nog groter uit. Brrr...

Het is nu tijd om mijn tas te pakken, zodat ik morgenochtend nog wat uurtjes kan genieten. De sterrenhemel belooft voor morgen een zonnige dag.

Zodra ik thuis ben, schrijf ik het laatste hoofdstuk van dit blog en kan ik weer gaan mijmeren over mijn eventuele volgende bestemming.

Nogmaals bedankt voor jullie reactie tot dusver!

Groetjes,

Mariëlle